Drużyna posiada patrona, jest nim generał brygady pilot Stanisław Skalski.
Nadanie patrona odbyło się 1 października 2023 roku w parku Forty Korotyńskiego. Rozkaz przeczytał obecny na miejscu hufcowy phm. Mateusz Kaczkowski.
Kalendarium życia patrona:
- 27 listopada 1915 r. – urodzenie w Kodymie
- maj 1933 r. – zdanie matury
- 1935 r. – wstąpienie do wojska, kurs pilotażu motorowego w Łucku
- 1936 r. – początek nauki w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (“Szkoła Orląt”)
- 1 października 1938 r. – mianowanie na stopień podporucznika
- wrzesień 1939 r. – kampania wrześniowa – dowódca klucza w 142. eskadrze myśliwskiej
- 1 września 1939 r. – atak na samolot rozpoznawczy, pomoc Niemcowi
- 2 września 1939 r. – pierwsze zestrzelenie
- 2-4 września 1939 – tytuł pierwszego alianckiego asa ; rekord zestrzeleń podczas kampanii wrześniowej (2 bombowce Dornier Do 17, 2 Hs-126, Junkers Ju 87)
- 17 września 1939 r. – przekroczenie granicy z Rumunią
- 27 stycznia 1940 – dotarcie do Anglii
- jesień 1940 – bitwa o Anglię
- 13 lutego – 22 lipca 1943 r. – działalność „Cyrku Skalskiego” w Afryce Północnej
- 8 czerwca 1947 r. – powrót do Polski
- 25 lipca 1948 r. – pobyt w areszcie na ul. Rakowieckiej
- 7 kwietnia 1950 r. – skazanie na śmierć
- 20 kwietnia 1956 r. – zwolnienie z więzienia
- 15 września 1988 r. – Skalski mianowany generałem brygady
- 1989 r. – początek kariery politycznej
- 12 listopada 2004 r. – śmierć
Miejsca związane z patronem:
- ul. Filtrowa – miejsce pojmania generała w 1948 roku
- aleja Wyzwolenia 10 – warszawski dom
- ul. Rakowiecka 37 – więzienie, w którym przebywał
- Kodyma koło Odessy (na dzisiejszej Ukrainie) – miejsce urodzenia
- Powązki Wojskowe – miejsce pochówku
Życiorys patrona:
Polski pilot, as myśliwski drugiej wojny światowej, uczestnik bitwy o Anglię. Odznaczony m.in. Krzyżem Złotym i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Stanisław Skalski urodził się 27 listopada 1915 roku w Kodymie koło Odessy. Był jedynakiem. Jego rodzina po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniosła się do kraju i osiadła w Dubnie. W 1933 roku Skalski zdał maturę i za namową ojca poszedł na Politechnikę Warszawską, którą porzucił później dla Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Jego prawdziwą pasją było jednak lotnictwo.
Ukończył kurs szybowcowy oraz lotnicze przysposobienie wojskowe. Odbył szkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, po czym w 1936 roku zaczął się uczyć w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Skończył także Wyższą Szkołę Pilotażu w 1938 roku. Gdy wybuchła II wojna światowa, służył jako oficer w 142. Eskadrze Myśliwskiej w Toruniu. Wykonując zadania bojowe, stał się najskuteczniejszym polskim lotnikiem kampanii wrześniowej i pierwszym alianckim asem myśliwskim w czasie II wojny światowej. Po 17 września przez Rumunię dotarł do Wielkiej Brytanii. Przeszkolono go na brytyjskich samolotach, po czym wziął udział w bitwie o Anglię w składzie 501. Dywizjonu Myśliwskiego RAF.
W 1941 roku został przeniesiony do 306. Dywizjonu wykonującego misje bojowe nad Europą. Piął się po kolejnych stopniach kariery Polskich Sił Powietrznych zostając między innymi dowódcą eskadry w polskim 316. Dywizjonie. Na początku 1943 roku przeniósł się do północnej Afryki do Polskiego Zespołu Myśliwskiego (Polish Fighting Team), który ze względu na swoją niezwykłą skuteczność (najskuteczniejsza jednostka myśliwska w Afryce Północnej!) został nazwany „Cyrkiem Skalskiego”. Po zakończeniu wojny Anglicy proponowali mu pozostanie na Wyspach, przyjęcie brytyjskiego obywatelstwa oraz posadę wykładowcy. Skalski jednak zdecydował o powrocie do Polski.
W 1947 roku znalazł się nad Wisłą i został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1948 roku Stanisława Skalskiego aresztowano pod fałszywym zarzutem szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii, był przez lata przetrzymywany w areszcie MBP przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie i torturowany. W dniu 7 kwietnia 1950 roku został skazany na karę śmierci w tak zwanym „procesie kiblowym”. Przez rok przebywał w celi śmierci. W 1951 roku na skutek prośby matki pilota prezydent Bolesław Bierut skorzystał z prawa łaski, Bierut postanowił go ułaskawić (zamieniono mu karę na dożywocie). 2 kwietnia 1956 roku Naczelny Sąd Wojskowy uchylił ciążący na nim wyrok i zwolnił go z więzienia i zrehabilitował. W 1957 roku powrócił do wojska w stopniu majora. W 1972 roku na własną prośbę odszedł do rezerwy. W 1991 roku z Chrześcijańskiej Demokracji, a w 1993 r. z Samoobrony bezskutecznie kandydował do Sejmu RP. Działał w ZBOWiDzie i Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Zmarł 12 listopada 2004 roku w domu pomocy społecznej. Jego wspomnienia z okresu kampanii wrześniowej pt. Czarne krzyże nad Polską było wpierw publikowane w odcinkach przez czasopismo „Kierunki”, a w 1957 zostały wydane przez wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. (źródło: ciekawostkihistoryczne.pl)
