Gra drużyny park im. Zasława Malickiego, 26 października 2024 r.
W pewną słoneczną, październikową sobotę „Eskadra” spotkała się w parku im. Zasława Malickiego na grze drużyny. Gra trwała od 10:30 do 13:00.
Po grze odbył się apel, na którym Piotrek i Kuba dostali bordowo-granatowe chusty, a zastęp „Śmieszki” zakończył okres próbny z wynikiem pozytywnym! Tym samym wyw. Stefan Nowina Konopka dostał brązowy sznur zastępowego! W zastępie próbnym „Jastrzębie” doszło do zmiany – Tymon ze względu na kontuzję nogi musiał ustąpić z prowadzenia zastępu i przekazał go w ręce mł. Artura K. Na grze było obecnych 20 osób, a na apelu dodatkowo jeden wędrownik.
Msza za Zawiszaków i powołanie 9 próbnej Warszawskiej Gromady Zuchów „Zakon Obrony Żywiołów” kościół św. Jacka, 24 października 2024 r.
Jak co roku w trzeci czwartek października o godzinie 18:00 rozpoczęła się msza za Zawiszaków, czyli byłych harcerzy 16 WDH. Wspólna historia zobowiązuje nas do pamiętania o bohaterach, którzy oddali życie za wolną Ojczyznę w ciągu ostatnich 113 lat trudnej historii Polski. Szczególnie modliliśmy się za zmarłego w niedzielę 20.10.2024 Włodzimierza „Duszę” Dusiewicza, byłego drużynowego 16.
„Eskadrę” reprezentowała część ZZ-tu, który po mszy wziął również udział w apelu szczepu Warszawskiej Szesnastki. Co ważne, na apelu został odczytany rozkaz hufcowego powołujący 9 próbną Warszawską Gromadę Zuchów „Zakon Obrony Żywiołów” – w skrócie ZOŻa. Pełniącym obowiązki wodza został Michał Rogowski – WIELKIE gratulacje i cieszymy się z niezwykle dobrych wieści!
Wyprawa instruktorów hufca w góry Świętokrzyskie 18-20 października 2024 r.
W pewien słoneczny weekend października 7 instruktorów (i 3 osoby z otwartymi próbami pwd.) Szesnastki i Dziewiątki wybrało się na wyprawę w góry Świętokrzyskie. Trasa licząca blisko 50km prowadziła przez Kielce, górę Radostowa, Łysicę, Bodzentyn i Sieradowicki Park Krajobrazowy, a skończyła w Suchedniowie. W trakcie wyprawy odbyły się również kapituły stopni HR. Wróciliśmy do domów napowietrzeni, w dobrych nastrojach i przede wszystkim z lepszymi relacjami.
Gra drużyny forty Korotyńskiego, 5 października 2024 r.
Piątego października mieliśmy okazję w składzie całej drużyny (22 osób) udać się na Forty Korotyńskiego, na których odbyła się gra drużyny. Polegała ona na rozwiązywaniu przeszkód na punktach. Tego dnia wcieliliśmy się w Powstańców ukrywających się w ruinach Warszawy po kapitulacji Powstania Warszawskiego. Pomiędzy przeszkodami byliśmy narażeni na złapanie przez wroga – Niemca. Na każdym punkcie dostawaliśmy część mapy – po złożeniu w całość ukazała nam miejsce konwoju niemieckiego, który mieliśmy za zadanie rozbić, by zdobyć rozkaz.
W ostatecznym starciu rozkaz zdobył jeden z harcerzy zastępu Jastrzębie. Grę zakończył i podsumował apel, podczas którego rozkaz ten został przeczytany. Pierwsze miejsce zdobył zastęp Jastrzębie, drugie zastęp Śmieszki oraz trzecie Kraski. Ponadto, na apelu piątka starszych zastępowych (CS, Mikołaj, Janek A. , Janek P. i Kostek) zostali skierowani do 16 WDW „Oldboys”. Zostały również otwarte okresy próbne nowych zastępów. Wyżej opisana przygoda trwała około trzech godzin, był to świetnie spędzony czas.
Drużyna posiada patrona, jest nim generał brygady pilot Stanisław Skalski.
Nadanie patrona odbyło się 1 października 2023 roku w parku Forty Korotyńskiego. Rozkaz przeczytał obecny na miejscu hufcowy phm. Mateusz Kaczkowski.
Kalendarium życia patrona:
27 listopada 1915 r. – urodzenie w Kodymie
maj 1933 r. – zdanie matury
1935 r. – wstąpienie do wojska, kurs pilotażu motorowego w Łucku
1936 r. – początek nauki w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (“Szkoła Orląt”)
1 października 1938 r. – mianowanie na stopień podporucznika
wrzesień 1939 r. – kampania wrześniowa – dowódca klucza w 142. eskadrze myśliwskiej
1 września 1939 r. – atak na samolot rozpoznawczy, pomoc Niemcowi
2 września 1939 r. – pierwsze zestrzelenie
2-4 września 1939 – tytuł pierwszego alianckiego asa ; rekord zestrzeleń podczas kampanii wrześniowej (2 bombowce Dornier Do 17, 2 Hs-126, Junkers Ju 87)
17 września 1939 r. – przekroczenie granicy z Rumunią
27 stycznia 1940 – dotarcie do Anglii
jesień 1940 – bitwa o Anglię
13 lutego – 22 lipca 1943 r. – działalność „Cyrku Skalskiego” w Afryce Północnej
8 czerwca 1947 r. – powrót do Polski
25 lipca 1948 r. – pobyt w areszcie na ul. Rakowieckiej
7 kwietnia 1950 r. – skazanie na śmierć
20 kwietnia 1956 r. – zwolnienie z więzienia
15 września 1988 r. – Skalski mianowany generałem brygady
1989 r. – początek kariery politycznej
12 listopada 2004 r. – śmierć
Miejsca związane z patronem:
ul. Filtrowa – miejsce pojmania generała w 1948 roku
aleja Wyzwolenia 10 – warszawski dom
ul. Rakowiecka 37 – więzienie, w którym przebywał
Kodyma koło Odessy (na dzisiejszej Ukrainie) – miejsce urodzenia
Powązki Wojskowe – miejsce pochówku
Życiorys patrona:
Polski pilot, as myśliwski drugiej wojny światowej, uczestnik bitwy o Anglię. Odznaczony m.in. Krzyżem Złotym i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Stanisław Skalski urodził się 27 listopada 1915 roku w Kodymie koło Odessy. Był jedynakiem. Jego rodzina po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przeniosła się do kraju i osiadła w Dubnie. W 1933 roku Skalski zdał maturę i za namową ojca poszedł na Politechnikę Warszawską, którą porzucił później dla Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Jego prawdziwą pasją było jednak lotnictwo.
Ukończył kurs szybowcowy oraz lotnicze przysposobienie wojskowe. Odbył szkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, po czym w 1936 roku zaczął się uczyć w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Skończył także Wyższą Szkołę Pilotażu w 1938 roku. Gdy wybuchła II wojna światowa, służył jako oficer w 142. Eskadrze Myśliwskiej w Toruniu. Wykonując zadania bojowe, stał się najskuteczniejszym polskim lotnikiem kampanii wrześniowej i pierwszym alianckim asem myśliwskim w czasie II wojny światowej. Po 17 września przez Rumunię dotarł do Wielkiej Brytanii. Przeszkolono go na brytyjskich samolotach, po czym wziął udział w bitwie o Anglię w składzie 501. Dywizjonu Myśliwskiego RAF.
W 1941 roku został przeniesiony do 306. Dywizjonu wykonującego misje bojowe nad Europą. Piął się po kolejnych stopniach kariery Polskich Sił Powietrznych zostając między innymi dowódcą eskadry w polskim 316. Dywizjonie. Na początku 1943 roku przeniósł się do północnej Afryki do Polskiego Zespołu Myśliwskiego (Polish Fighting Team), który ze względu na swoją niezwykłą skuteczność (najskuteczniejsza jednostka myśliwska w Afryce Północnej!) został nazwany „Cyrkiem Skalskiego”. Po zakończeniu wojny Anglicy proponowali mu pozostanie na Wyspach, przyjęcie brytyjskiego obywatelstwa oraz posadę wykładowcy. Skalski jednak zdecydował o powrocie do Polski.
W 1947 roku znalazł się nad Wisłą i został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1948 roku Stanisława Skalskiego aresztowano pod fałszywym zarzutem szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii, był przez lata przetrzymywany w areszcie MBP przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie i torturowany. W dniu 7 kwietnia 1950 roku został skazany na karę śmierci w tak zwanym „procesie kiblowym”. Przez rok przebywał w celi śmierci. W 1951 roku na skutek prośby matki pilota prezydent Bolesław Bierut skorzystał z prawa łaski, Bierut postanowił go ułaskawić (zamieniono mu karę na dożywocie). 2 kwietnia 1956 roku Naczelny Sąd Wojskowy uchylił ciążący na nim wyrok i zwolnił go z więzienia i zrehabilitował. W 1957 roku powrócił do wojska w stopniu majora. W 1972 roku na własną prośbę odszedł do rezerwy. W 1991 roku z Chrześcijańskiej Demokracji, a w 1993 r. z Samoobrony bezskutecznie kandydował do Sejmu RP. Działał w ZBOWiDzie i Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Zmarł 12 listopada 2004 roku w domu pomocy społecznej. Jego wspomnienia z okresu kampanii wrześniowej pt. Czarne krzyże nad Polską było wpierw publikowane w odcinkach przez czasopismo „Kierunki”, a w 1957 zostały wydane przez wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. (źródło: ciekawostkihistoryczne.pl)
